Η αμαρτία είναι επανάσταση εναντίον του Θεού. Η αθέτηση της εντολής του. Είναι πορεία αντίθετη προς το Άγιο θέλημά του.
Όταν αμαρτάνει ο άνθρωπος, είναι σαν να λέει στο Θεό: εσύ μας διδάσκεις να αναζητούμε την ευτυχία στην καθαρότητα, εγώ όμως βρίσκω απόλαυση όταν βυθίζομαι στο βούρκο της αμαρτίας.
Εσύ μας είπες ότι τη χαρά την φέρνει η αγάπη, εγώ όμως νιώθω ευχαρίστηση όταν εκδικούμαι.
Εσύ θέλεις να γινόμαστε ελεύθεροι με τη συγχωρητικότητα και την ανεξικακία, εγώ όμως αισθάνομαι άνετα όταν μείνεις κακό.
Εσύ θεωρείς ανώτερα η ταπείνωση. Εγώ όμως αισθάνομαι να ανεβαίνω όταν κατεβαίνω τους άλλους. Όταν τους περιφρονώ και τους κατακρίνω.
Εσύ υποστηρίζεις ότι δυνατός είναι αυτός που μπορεί να προσφέρει και να θυσιάζει για τους άλλους. Εγώ όμως νιώθω δυνατός όταν τους εκμεταλλεύομαι και τους αδικώ.
Αλλά διδάσκεις εσύ, αλλά θέλω εγώ.
Πορεύομαι αντίθετα στο θέλημά σου. Καταργώ στη ζωή μου τον νόμο σου και ζω με δικούς μου κανόνες και νόμους.
Εδώ είναι η επανάσταση.
Όλα τα δημιουργήματα υποτάσσονται στο θέλημα του Θεού, στους νόμους του. Από τα μεγαλύτερα στα μικρότερα, από τα άστρα του ουρανού που κινούνται στις σταθερές τροχιές τους, υπακούοντας πιστά σε νόμους που περιγράφονται με την ακρίβεια πολύπλοκων εξώσεων, μέχρι τα πιο μικρά ζώα της γης.
Η γη είναι θεμελιώδης επί την ασφάλεια αυτής, γι’ αυτό και «ου κλιθήσεται εις τον αιώνα του αιώνος». Ποτέ σε όλους τους μακρούς αιώνες της ζωής της δεν θα κλονισθεί και δεν θα ξεφύγει από τη θέση της. Δεν θα προσελκύσει από τη σταθερή τροχιά της.
Τα κύματα της θάλασσας και τα ξεσπούν αφρισμένες στις ακτές σέβονται τα όρια που τους έθεσε ο Θεός και γι’ αυτό όσοι κι αν είναι η μανία τους δεν θα ξεπεράσουν «ουδέ επιστρέψουσιν καλύψαι την γη» δεν θα έλθουν με ορμή να σκεπάσουν τη γη.
Και τα πιο μικρά δημιουργείται με μια πεταλούδα, ένα μικρό μυρμήγκι, δεν θα κάνουν κάτι διαφορετικό από αυτό που ο Θεός τους όρισε. Όλα υπακούν στους νόμους. Όλα σέβονται τα όρια που τους έχει θέσει η πανσοφία του.
Μόνο ο άνθρωπος μπορεί να εκτρέπεται, να υπερβαίνει τα όρια του, να λέει όχι στο Θεό. Μόνο αυτός μπορεί να σταθεί μπροστά Του και με αυθάδεια να Του πει: «Απόστα απʼεμού, οδούς σου είδεναι ου βούλομε» δεν σε θέλω, φύγε μακριά μου.
Δεν θέλω να γνωρίζω και να ακολουθώ τους δρόμους. Μέχρι εκεί μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος. Αυτό είναι το μεγαλείο του. Μεγαλείο όμως τραγικό που συχνά καντατά και ολέθριο, διότι δεν είναι απλό να συγκρουστεί ο άνθρωπος με τον Θεό. Η αμαρτία είναι η επανάσταση κατά του Θεού.
Είναι η σύγκρουση με τον Θεό.
Βέβαια έχει ως αποτέλεσμα συντριβή του ανθρώπου!